Alles over de Wet Wapens en Munitie

De minister van Justitie overweegt om alle stiletto's, vlindermessen en valmessen te verbieden. Nu is een deel van dit soort messen nog legaal te koop voor meerderjarigen. De huidige wet is niet erg duidelijk hierover. Sommige zijn per definitie verboden. Dat hangt af van de maat. In deze serie artikelen daarom een duidelijke uitleg van de Wet Wapens en Munitie in niet-juridisch taalgebruik, zoals een categorie-indeling, en onder welke strenge voorwaarden particulieren wapens mogen bezitten.

Inleiding

De Wet Wapens en Munitie is in 1997 in werking getreden. Deze wet bevat wettelijke regelingen inzake het vervaardigen, verhandelen, vervoeren, in bezit hebben en dragen van wapens en munitie.

In principe verbiedt de Wet Wapens en Munitie alle vormen van wapenbezit of wapengebruik. Op deze verbodsbepaling zijn echter wel de nodige uitzonderingen mogelijk, zodat bepaalde personen of instanties wel legaal een wapen inclusief de daarbij behorende munitie mogen bezitten.
Uitgangspunt is dat het bezit van een wapen altijd een 'redelijk' belang moet dienen. Daar wordt mee bedoeld dat de krijgsmacht, waar vrijwel alle wapens toegestaan zijn, en de politie wapens in hun bezit mogen hebben.
Verder kunnen onder bepaalde, strenge voorwaarden ook burgers toestemming krijgen om wapens in hun bezit te hebben, bijvoorbeeld leden van een schietvereniging, jagers en wapenhandelaren.

Belangrijke begrippen in de wet

In artikel 1 van de Wet Wapens en Munitie staan een aantal definities die om uitleg vragen:

• Minister: De minister van Justitie; hij gaat b.v. over de wetten en regels waar opsporingsambtenaren, zoals politiemedewerkers zich aan moeten houden; de arbeidsvoorwaarden, salaris e.d. vallen onder de minister van Binnenlandse Zaken.
• Korpschef: de korpschef van de regiopolitie; die geeft b.v. een wapenvergunning af aan het lid van een schietvereniging als die vereniging in zijn regio is gevestigd, ook al woont het lid in een andere politieregio.
• Vuurwapen: een voorwerp bestemd of geschikt om een projectiel of een giftige, verstikkende, weerloos makende, traan verwekkende of soortgelijke stof door met een vuurwapen af te schieten of te verspreiden, alsmede projectielen, bestemd om afgeschoten te worden met een vuurwapen. M.a.w. volgens de wet moet een vuurwapen altijd een loop hebben.
• Vervoer van een wapen: het op de openbare weg of op andere voor het publiek toegankelijke plaatsen bij zich hebben van een wapen dat zodanig is verpakt, dat het niet voor onmiddellijk gebruik kan worden aangewend.
• Dragen van een wapen: het op de openbare weg of andere voor het publiek toegankelijke plaatsen bij zich hebben van een wapen anders dan voor vervoer.

Voorbeelden om het verschil tussen het dragen en het vervoeren van een wapen duidelijk te maken:

1. Een jager heeft op weg naar zijn jachtgebied zijn jachtgeweer in een afgesloten foedraal in de kofferbak van zijn auto liggen. Hier is sprake van vervoer en niet strafbaar.
2. De jager heeft op weg naar zijn jachtterrrein zijn jachtgeweer open en bloot op de achterbank van zijn auto liggen. Nu is er volgens de wet sprake van dragen. Hij is strafbaar, omdat hij het geweer in een afgesloten foedraal moet bewaren tot hij het jachtgebied heeft bereikt.

In de volgende serie artikelen komen aan de orde:

1. Gevaarlijke niet-vuurwapens en blanke wapens
2. Vuurwapens en zwaardere wapens
3. Verbodsbepalingen